Voorwoord.

Een handvol “Verslachjes”

 

VOORWOORD

 

 

Velen vragen mij, terecht, hoe wordt je verslachschrijver”? Ik moet bekennen dat je daar als vanzelf intuimelt. Een of twee ontsnappen aan de pen, en door aanmoedigingen van enkelen, die er duidelijk niets van kennen, waag je je aan een derde, een vierde enz; De juiste rekenkundige volgorde dient uiteraard wel streng gerespecteerd te worden.

Wanneer dit alles echt tot je doordringt?

Enkele vroege aanwijzingen kunnen reeds op het gevaar wijzen. Als je geen winkel met schrijfgerij kunt voorbijlopen zonder de tred te vertragen of meermaals lange stonden doorbrengt met naar al dat blinkends te kijken, zonder zelfs van het voortschrijden des tijds enig besef te hebben, dan is dat een veeg teken. Het zit hem als het ware in het bloed, ook de lichtvoetige stijl moet aangeboren zijn, je kunt die wel aanscherpen door enkele degelijke persoonlijke crisissen, waarbij je de zaken dan een beetje relativeert, maar de basis, dat zit in de genen, en eens ze daar zitten krijg je ze er met geen stokken meer weg.

Observator, dat moet je ook zijn, en dit is best nuttig, je leert je omgeving en medemensen echt kennen en begrijpen, ook zij doen, net als jij, wat zij denken te moeten doen, met ernstige en bewonderenswaardige inzet.

Je kan het ook zien als een vorm van Zen, het steeds heel dicht bij het moment zijn, zo dicht dat je IN het moment bent. Het lijkt me logisch, als je er niet in bent maar elders, het een onbegonnen zaak is te beschrijven wat je net miste..

Als verslachschrijver moet je wel de onbedwingbare nood voelen de ander te willen doorgronden, begrijpen, te willen kennen, je moet van de mens houden: een landschap dat je niet beroert zal je ook niet aan een doek toevertrouwen.

Of iemand daar ooit wijzer van wordt zal enkel de toekomst uitwijzen, en ons, schrijvers, zeker niet van de slaap weerhouden.

Toen enkele van mijn( oudere) lezers vreesden dat mijn pen soms té scherp was, heb ik hen, met een heimelijk glimlachje, kunnen geruststellen dat ik, met mijn tijd meegaand, met een persoonlijke computer werk, dus..deze zorg ontroerde mij heftig maar was volstrekt overbodig.

De lichte noot is een relativerende toets, uiteindelijk zie je alles door de bril die je zelf opzet. Het is dan ook een goede therapie en je kunt je therapeut meteen dumpen; zoals je zal kunnen lezen is het ook iemand aan wie menselijke trekjes soms niet vreemd zijn,

 

 

 

Johan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s