Tzevenste: De collega’s.

Tzevenste: De collega’s

 

 

Een wijze raad: verheug je nooit vooraf bovenmatig op een gezellig, rustig etentje in je lievelingsrestaurant!  Dit kan ik rustig stellen, want ik heb aan den lijve ondervonden wat je overkomt als je de euvele moed hebt dat wel te doen! Met zwevende tred mij zelfs niet van de regendruppels op mijn paraplu bewust, begaf ik me naar het Chinese restaurant.

Reeds vele dagen proefde ik reeds de sfeer en het eten en genoot er al tijdens het naderen gezwind van.

Vroeg aangekomen nestelde ik me in een knus hoekje, niet rokers natuurlijk, en ik begon alvast met de krant en een relaxerende lychee wijn …Drupsgewijze, iets trager dan de regendruppels buiten, kwamen de eerste hongerige zielen binnen en het tafeltje naast me werd ingepalmd door twee ‘vriendinnen’ net tegen de zestig aan ( jaren welteverstaan). Ik had het kunnen vermoeden..op de manier hoe de paraplus die in de voorbestemde bak plaats moesten nemen, er uiteindelijk naast werden gedeponeerd met de boodschap ‘ we gaan deze hier moeten in het oog houden’ met een steelse blik in mijn richting..nu ja, ik maak geen slapende honden, of katten wakker dus ging ik ijverig verder met krantlezen en kraakte zo hard ik kon de kroepoek tussen mijn tanden.

De ene dame was compleet in herenpak, een echte businessvrouw, de andere had duidelijk geen naam en stond nog enkele treden lager op de maatschappelijke ladder gezien ze voortdurend mocht horen ‘ had je dit nu maar eens eerst aan mij gevraagd, dan had je jezelf al die ellende bespaard’! Spontaan wilde ik net ook enkele prangende vragen aan dit orakel voorleggen want van ellende willen we toch allemaal gespaard blijven, maar ik was niet snel genoeg daar de wakkere ober bij hen klaar stond om de bestelling op te nemen…De bestelling verliep ook niet echt vlot..de loempia moest en zou met zuurzoete saus, geen curry, om begrijpelijke redenen en een wou per force ‘bambi’ eten..Toen de Chinese ober tot tweemaal toe netjes ‘bami’ vroeg kreeg hij steeds..’ ja, bambi’ op rekwest!  Toen hij weg was werd hem een blik nagezonden waar duidelijk’  verstaat hij nu geen Vlaams?’ te lezen was. Willens nillens moest iedereen in de ruime omgeving de hoogverheven conversatie meevolgen. Doorspekt met’ ze zei’,  ‘en dan zeikte ik..’ trokken een voor een alle collega’s aan ons geestesoog voorbij. Een werkelijk gevarieerde werkomgeving vol boeiende elementen:  de ene collega reed met een Mercedes, maar Martha riposteerde direct met ‘ dat is toch niet minder dan de mijne!’ Daar ze te voet aangekomen waren kon ik dat niet echt controleren, dus geloofde ik dat, kwestie van de sfeer niet te bederven, het zal wel een vierwieler met de nodige uitstraling geweest zijn! De andere collega had een schitterend huis, maar geen van beiden zou er willen in wonen, zelfs niet als ze het kregen! Het zal dus ook wel wat mankementen gehad hebben, of anders waren zij nog beter gewoon? Ze hadden, verwonderlijk genoeg, ook geen vent aan wie ze ‘verontwaardiging’ moesten afleggen. Wat al zo makkelijk was, ze konden gaan en staan waar ze wilden. Ze wilden niet voor mij onderdoen, dus hun lychee wijn met kroepoek kwam eraan..ik begon me stilaan af te vragen of het niet nuttig zou kunnen zijn, naast een rookvrije ruimte, ook een roddelvrije ruimte aan te leggen..of hoofdtelefoons met rustige Chinese muziek, of new age, muziek uit Disneyfilms, Bambi bijvoorbeeld? Toen de loempia’s aankwamen, met  de zuurzoete saus, hoopte ik dat het zoete wat de overhand zou krijgen, maar helaas, de zuurtegraad werd er niet beter op..na eerst geïnformeerd te zijn over beider gewicht, dat nu( niet zo duidelijk) onder de 80 kilo was, kwamen de jonge stagiairs op ons bord. Vooral hun arrogantie, hun betweterij en hun wonderbra’s lagen ons zwaar op de maag!

Dat laatste werd door Martha uitvoerig gedemonstreerd en haar omvangrijke boezem werd volmondig rijkelijk de hoogte in gestuurd. Ik had haar dit attribuut beslist willen afraden, maar daar kwam de ober, steeds perfect getimed, al met Bambi aangetreden.

Na nog wat nuttige informatie te hebben gekregen over het feit dat ze beiden zo vlug mogelijk met pensioen wilden om van het leven te genieten, waar ze duidelijk nog niet aan toe waren, en het feit dat Martha’s werk, na een bevordering hoogstwaarschijnlijk, nu door 7 andere werd gedaan!!! Een wondervrouw, zoveel werk verzetten plus alles weten en horen over de collega’s..het zal een groot verlies zijn als ze begint van het leven te profiteren..

Ik vernam dat dit hun favoriete Chinese plek was, dus ik overweeg nu ernstig mij de volgende keer  in de rokersafdeling te plaatsen, kwestie van prioriteiten, want nu wist ik pas dat ik klaar was als de rekening op tafel werd gelegd..volgende keer beter, of een bakje friet, dat eet je op waar je wil!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s