Ttweede: Jurylid bis.

Ttweede Jurylid-bis

 

Verslachje van mijn belevenissen als voorzitter,

Het mag op zijn zachtst gezegd verwonderbaarlijk heten dat, na mijn streng
optreden vorig jaar, ik dit jaar weer vrolijk uitgenodigd werd om het examen
van dwarsfluit “voor te zitten” zoals men dat pleegt te noemen. Dat ik zoals
steeds weer achteraan plaats moest nemen, trekt blijkbaar niemand zich een
fluit aan. Om een dergelijke uitnodiging volgend jaar te vermijden, heb ik
besloten het deze keer drastisch over een andere boeg te gooien en mij, per
exceptionele uitzondering, eenmalig met een aura van uiterste tolerantie te
omringen. Ik hoop hartsgrondelijk dat het effect niet op zich laat wachten.

Blijkbaar, om mij mentaal voor te bereiden, had men van hogerhand beslist
mij eerst de examens hoorn en harp te laten “voorzitten”. Ik kan hier
uiterst kort over zijn: de hoorn heeft zijn naam niet gestolen, je kan hem
moeiteloos horen. Zelfs met de vingers in de oren, dringt hij nog gezwind
overal door, dat heb ik ter plaatse proefondervindelijk mogen vaststellen,
valse noten klinken hier dan ook écht vals. De mooiste klank vond ik echter
toen een kandidaat met zijn instrument tegen de verwarming botste. Dit zou
meer moeten gebeuren, die koperen, mysterieuze, gongklank zal ik niet licht
vergeten en was een welkome afwisseling.
Harp is een ander paar mouwen, het leek mij meer op een piano voor minder
bedeelden. Er zat namelijk helemaal geen klankkast rond en de toetsen waren
ook al weggelaten.
Het andere jurylid was voornamelijk geïnteresseerd in
” welk instrument” de kandidaten thuishadden. De reden daarvan is mij
helaas ontgaan, hoewel ik dat niet heb laten merken. Opmerkelijk was hier
ook het geknoei met de “klipjes” tijdens het spelen voelde iedereen zich
verplicht om deze metalen dingetjes op de meest onmogelijke momenten te
verzetten. Waarom ze niet beter nadachten en ze ineens goedzetten is mij nog
steeds niet duidelijk. Het heeft waarschijnlijk met de “zenuwen” te maken.

Het dwarsfluitexamen was even amusant en leerrijk als vorig jaar.
De fluiten werden weer voortreffelijk in de goede stand gehouden en iedereen
heeft er ook deze keer flink in geblazen.
Enige paniek was er slechts in het begin toen ik mij grootmoedig opstelde en
de lerares toefluisterde dat iedereen 1 stuk mocht weglaten, ik had nog
andere plannen voor de verdere avond, maar ik hoorde de lerares nog net
tegen de 1e kandidate zeggen” ge moogt iets laten vallen..” Ik zag de
leerlinge glunderen en kon nog net op tijd uitroepen: “aub, niet de fluit hé”

Dit bedierf wel een beetje de kortstondige vreugde, maar ik wou er geen boeltje
van maken…de ouders zaten er ook bij!
In het begin heb ik teveel naar de lerares gekeken, ik beken het, en het
werd mij bijna noodlottig. Ik werd echt zeeziek, die dame ging voor-en
achteruit op die stoel, het hoofd hoog dan omlaag, weliswaar bijna op de maat van
de muziek, inkrimpend bij staccatopassages, en groeiend bij crescendo’s. Het
hele lokaal leek te bewegen. Ik kan iedereen het langdurig bekijken van
dergelijke manifestatie ten stelligste afraden.

Gelukkig kwam, middenin een stuk, de kuisvrouw in uniform binnen, stak de hele zaal over met fiere forse tred, als een Walkure, en verdween in een deur, achterin het lokaal. Zo was
mijn trance dankbaar verbroken. Enkele minuten later kwam ze, verkleed nu, terug, ik meende al een applaus te mogen geven, maar daar iedereen haar negeerde heb ik mij dan maar
ingehouden. Spijtiggenoeg is dit intermezzo maar 1 maal aan bod gekomen.
De man achter de piano heeft veel bijgeleerd. De kandidaten hebben hem goed
begeleid en zijn spel onverstoorbaar verdragen. Bij enkelen mocht hij niet meedoen, er werd
dan met 2 fluiten gespeeld. Dit leek mij niet gezond voor de nek en de ogen:
daar het instrument dwars wordt gehouden, staan voornoemde lichaamsdelen ook
dwars. Er zou mijns inziens met spiegels gewerkt kunnen worden.
Na afloop hebben wij nog een gezellig samenzijn doorgemaakt en enkele
cijfers aan elkaar doorgegeven. Daar men verwachtte dat ik iets zou
opschrijven heb ik op de enkele plaatsen wat van die cijfers ingevuld.
Niemand leek daar interesse voor te hebben, dus zal dat wel in orde zijn. De
chocolaatjes heeft niemand aangeraakt, ik heb ze bij het binnenkomen en
buitengaan geteld. Ook dit aantal heb ik ergens ingevuld.
Mijn opvolger wens ik veel genot toe, hopelijk zullen de 2 verslachjes
bijdragen tot een vlotte verwerking en verderzetting.

Met toegenegen genoegen,

 

Johan

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s