Ttiende: De Elfstedentocht.

Ttiende ’tvoorlaatste en tlangste. De Elfstedentocht een Friese ervaring teveel

 

Lang geleden toen ik nog jong en dapper was, wou ik eens een huzarenstukje volbrengen en schreef ik me in voor de Elfstedentocht bij onze noorderburen. Midden in de zomer welteverstaan. Opmerkzame lezers zullen al gefronst hebben, maar ik ben nog even goed helder, het was een fietstocht. Een driedaagse. Standplaats Sneek. En vandaar uit dagelijkse lussen voorbij de goedklinkende welbekende namen……. Ik was vroeg ingeschreven, 1 dag na publicatie reeds. Groot was dan ook mijn verbazing als 3 dagen voor vertrek ene Mevr. VVV telefonisch verklaart dat er een dubbele boeking is bij het gezin Gorter en ik dan maar een andere kamer moest zoeken. Ik vond dat wel nogal gortig. Andere kamers zijn dubbel zo duur..Natuurlijk verhuurden ze liever een kamer aan 3 opeengepakte landgenoten dan aan een solo Belg. De rekening is vlug gemaakt..Na lang op mijn punt( streep) staan zal Mevr. Gortig een zolderkamer voor mij inrichten. Een ‘gezellige slaapkamer’. ’De gustibus et coloribus non disputandur’..

De gezellige kamer was een grote zaal onder de balken, naast een metersdiep trapgat een kramakkelig bed.. Ik had er graag nog een veiligheidsgordel bij gekregen..en airbags. Het trapgat heb ik kunnen omzeilen, de balken zijn toch een even aantal malen met mijn hoofd in aanraking gekomen zodat in menige morgen met een stralende koppijn en een deuk in mijn hoed wakker werd. Het begon goed, een korte douche, badkamer heel net achterlaten, zelfs de muren en vloeren waren droger dan mijn rug..kwestie van respectvol te zijn en ons Vlamingen een goede naam te bezorgen…

De mannen op ‘mijn’ kamer passeerden regelmatig langs mijn stekje, dus veel privacy had ik niet, elk wasje, plasje, wandelingetje kon ik optekenen.

Om 7u ontbijt. Mijn buren waren al gewassen, geschoren, gepakt en gezakt toen ik nog maar pas ‘wakker’ werd na een slapeloze nacht en mij afvroeg of ik een pijnstiller mee had. Toch verplichtte mijn trots me hen zo vlug mogelijk te vervoegen bij het ontbijt. Vergeefse moeite..de noorderburen waren met de noorderzon vertrokken. Na een paar dagen had ik hun door. Bij een vraaggesprek kwam ik namelijk te weten dat zij gewoon van A naar A fietsten een lus… geniaal…Wel zonder stoppen of schuin te kijken naar al het moois. Zij kwamen om 15u reeds aan en verschansten zich dan in de kamer( het was buiten 25 graden) met een boekje..moet wel héél spannend geweest zijn. Enfin, als ik 5u later om 20u aankwam lagen hun reeds onder zeil. Echte fatsoenlijke hard werkende, niet aflatende oerdegelijke Hollanders. Bij mij ging dat enigszins anders. Een mooi gebouw, een leuk terras, een charmante kerk was voor mij al reden om de riem even af te leggen, de ketting even stil te leggen. Een houtzagerij waar de enorme zaagbladen door water aangedreven werden,een visser die aanmeert en zijn vangst lost..tientallen zaken die boeiden en je echt ontspanden. Ik werd de hele dag door medetochtgenoten in razende vaart gepasseerd. Vooral ‘s morgens kon ik niet genoeg aan de kant gaan, wat ik dan ook graag deed om van het gesnater af te zijn..Met zijn allen waren ze immers op weg naar hogere doelen, de kamer en het boek. Laten gaan die mannen. Wist u trouwens dat wat wij ‘ we hebben de wind in ’t gat ‘ noemen bij hun veel sjieker ‘ we rijden voor de wind’ heet. Zeg nu zelf.. Tegen 16 u zaten we steevast met een 5-tal aan de staart van het peloton dat al aan verre einders verdwenen was. We hadden zowaar enkele goede contacten en gesprekken en vonden het fijn elkaar onveranderd terug te zien op het eind van de dag. De bezemwagen reed steeds achter ons maar..we lieten ons niet opjutten ondanks zijn getoeter. Die man had waarschijnlijk ook een spannend boek liggen.

Na een hele dag fietsen( 50-70 km) zal niemand bestrijden dat het enige waar je naar verlangt een goede douche is. Dus hoe dichter je bij de stal komt hoe sneller je gaat. Mevr. Gortig:’ here I come!’ Ik douchte zuinig een 5 minuten en op instructies van de bazin kuiste ik haar hele badkamer. Pas daarna droogde ik mezelf af wat eigenlijk al niet meer nodig was.

Lekker gaan uit eten, zwoele avond, biertje drinken, genieten..er werd veel gedaan om de fietsers die nog niet sliepen hun stramme kuiten even te doen vergeten. Zangers, dansers, countrymuziek..degenen met het boek vertoefden in zalige onwetendheid en diepe slaap. Wat niet weet, niet deert. Groot was mijn verbazing, om 23u aangekomen aan de badkamer, dat deze, jawel, op slot bleek te zijn. Sluit deze nu ook om 16u? Ik wil wel nog even mijn tanden poetsen dus sluip ik naar beneden, omdat iedereen al slaapt, en vind meneer Gorter in de zetel voor het scherm. Op mijn vraag wat er loos is krijg ik het verhelderende antwoord dat ik( en enkel ik) niet meer op de badkamer mag omdat ik te lang..gedoucht had. Val nu om. Nu net het enige wat ik echt snel gedaan had vandaag..

Dat ze er een timer opzetten dan.. Friese zuinigheid en bevel van Mevr. de generaal Gortig. Als ik uitleg dat ik enkel één bekertje water nodig heb voor de tanden botst ook dit op een njet. Als hij mijn ongelukkig gezicht ziet en ik eens goed in zijn gezicht blaas met mijn bier en lookadem kantelt hij, letterlijk en figuurlijk. Mevrouw is nog naar een zuinige vergadering..dus effe snel 1 glaasje en niet meer. Friese gastvrijheid. Probeer dat niet te vinden. Je hebt er een sterrenkijker voor nodig.

Op dag 2 was ik vlugger beneden. Onder het wakend en tellend oog van de gastvrouw verorberden we de resten van het ontbijt. De heren, je gelooft het niet, ontbeten in een kamer,de dames in een andere..Zoals bij ons in de kerken dertig jaar geleden.. Een heer was al in de 60. Hij vroeg me of ik vanuit België met de fiets gekomen was. Hijzelf had er al 200 opzitten toen hij begon..wat 200 was, was me niet direct duidelijk…pintjes?

De 2e avond en nacht zal ik ook niet gauw vergeten, al hoop ik dat u hem gauw weer vergeet. Na een lastige tocht van 74 km wou ik wel eens lekker onderuitzakken in de plaatselijke cinema. Eerst lekker een bord spaghetti eten, kwestie van de koolhydraten op peil te houden. Fiets op dubbel slot en na eten laat ik hem staan, de cinema was ernaast. De film was een ramp. Zeer flauw, en 5 Hollandse ‘lieren’ zaten de godganselijke tijd te giechelen en te roepen. Elk kusje op het scherm was aanleiding tot grote hilariteit. Wat wil je, als je al gescheiden moet ontbijten. Naar de fiets, beugelslot los, ander slot…sleuteltje weg..daar gaan we weer.

23u. Terug de zaal in, die al donker was, de lichten weer aan en op handen en voeten de hele arena afgezocht, noppes. Pizzeria; gesloten. Dus fiets op de rug en als een dief in de nacht 20 zwetende minuten naar huize Gorter. De hele nacht had ik nachtmerries over hoe ik de volgende rit zou doormaken, fiets op de rug? Slot openbreken? Nu was Dhr. Gorter mijn reddende engel, ik mocht zijn sportbolide gebruiken. Lag er de hele dag dubbel op, niet van het lachen..dat kon ik pas weer als mijn GSM mijn meldde dat mijn sleuteltje in een pizza opgedoken was…tot zover dit avontuur. Heb wel zware klacht tegen de Friese gastvrijheid geuit, maar verder dan ‘ een onderzoek’ is het niet gekomen. Tot op vandaag niet. Ik blijf rustig wachten. Als het ooit betert ginder..wie weet, staat Friesland ooit weer op mijn kaart.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s