Tnegende: dierenplezier

Tnegende: dierenplezier

 

Terwijl ik hier op mijn terras van het ontbijt geniet en de opbeurende berichtgeving van de krant ter harte neem, zie ik tientallen bijen zich onvermoeibaar als Japanse kamikazes in de geurende lavendel storten. Duikend en tuimelend gaan ze van het ene naar het andere takje, ontwijken elkaar en de witte vlinders die de euvele moed hebben zich tussen dit geweld te wagen. Mieren crossen ook gehaast her en der naar waar ze ook denken te moeten gaan..

Misschien is wat gefilosofeer hier gepast, ik zit hier toch niets te doen en met vakantie..

We kunnen, denk ik, veel leren van de dieren. Van de bijen de arbeid, dag in dag uit, vanaf zonsopgang tot zonsondergang, geen 5-dagenweek, vakantie of eindejaarspremie.

Van de rupsen kunnen we leren dat grote veranderingen kunnen en ook toegestaan zijn.

Van de vlinders leren we het genieten van het moment, losjes fladderen, zorgeloos, niet bang je gekleurde vlagjes te flapperen. Bij de merel zag ik verantwoordelijkheidszin en moed. Vrouwtje blijft onverschrokken op het nest, ook als ik gras maai, of tot op 10 cm nader om rozen te knippen. Heel moedig. En als de jonge schreeuwelijken te voorschijn komen, vangt de estafette tussen mannetje en vrouwtje aan. Piertjes en allerhande insecten worden in de steeds open, bodemloze bekjes gedropt.

Van de mieren leren we dat niets rechtlijnig gaat. Als ze 10 meter afleggen hadden ze dat ook in vogelvlucht met een halve meter kunnen doen. Benader je doel altijd vanuit een onverwachte hoek..misschien lazen ze ook Sun Tzu??

Dat is al heel wat zou ik zeggen. Van ezels zouden we zogezegd koppigheid kunnen leren. Daar kan ik niet zo over meepraten, hoewel ik er toch een aantal ken, is koppigheid niet de hoofdkwaliteit die ik waarneem. U raad het zelf wel..ik laat het aan uw verbeelding over.

De stoïcijnse kat, kijkt je vanuit verre diepten aan. Steeds alert. De hele dag Zen, in de schaduw.

Koeien..op mijn fietstocht zag ik  wel enkele exemplaren, je moet het maar kunnen: dag in dag uit in een wei, liggen, niets doen dan grazen in de wetenschap dat je je eigen graf aan het delven bent..En toch je pad volgen!

De hond tenslotte..was nooit mijn grote lieveling; als kind werd ik ooit besprongen door een Duitse schaper..dat gaat er niet vlug uit! Met één sprong gevloerd.

Maar onlangs, op een terrasje in Gent ( waar anders) maakte ik kennis met ‘Jefke’ een oud beestje, zeker 100 jaar, van ongekend merk. Beetje langwerpig, dat wel.

Wijs, wijs, man. Hij volgt de koffie met zijn slimme oogjes, maar lust het koekje niet..ik verpilde er al veel door het idee, vandaag misschien wel…Hem een koffie aanbieden lijkt mij dan wel iets teveel van het goede op zijn leeftijd. Van één ding is hij maar bang, dat is niezen. Als je niest gaat hij schuilen..een of ander trauma? En,toegegeven, hij heeft eigenlijk een groot gebrek: hij gaat steeds in de weg liggen..dwars over het gangpad..’Jefke, ga uit de weg’, of ‘ aan de kant’..niets helpt hij ligt waar hij ligt.;wat een standvastigheid! De dienster gaat erover, alle klanten die een kleine of grote boodschap hebben..een te nemen horde..tijdig vertrekken is de boodschap.

En ondertussen leert hij ons misschien een wijze les: we moeten in ons leven ergens kunnen overstappen..Deze gedachte raakte mij plots en toen ik hem aankeek in zijn grote hondenogen, , zag ik dat hij wist dat ik zijn les gehoord had. Begrepen ook. Nu nog toepassen.

Zo leert elk aan een ander een les. Dank Jefke.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s