Telfde: De wielertoerist.

Telfde: De wielertoerist.

 

Wie schreef ook weer ‘Ken uzelf’? Niemand weet het, deze inscriptie in de tempel van Apollo in Delphi. ‘Gnothi seauoton’ wordt aan minstens 6 Griekse wijsheren toegeschreven.. Het blijkt een aforisme of toch zoiets te zijn,  dus iets waar je je echt geen zorgen om moet maken, maar ook een manier om jezelf te kennen via de ander.

En moge dit nu een waardig besluit van deze verzameling zijn. Ik zal u verder niet meer van uw nuttige dagelijkse bezigheden houden!

 

Je zou er misschien niet zo direct aan denken, maar als schrijver van verslachjes moet je, ook om heel fair te zijn, ook de dartele moed hebben om in de spiegel te kijken en jezelf te ‘beobachten’.( niets met Bach, maar met de vakantie in Duitsland te maken).

Hoe nuttig dit wel kan zijn ondervond ik onlangs aan den letterlijken lijve, geniet u mee..

 

Op één van de vier zomerse dagen in juli was ik met de fiets op toer. Als organist de pedaaltechniek bijschaven, weet je wel. In Nederlands Lamwaarde en omstreken. Een short en een T-shirt voldeden ruimschoots in de heersende hitte van 28°.

Nu ben ik, als toch niet onfrisse verschijning, wel wat gewoon aan blikken van het voetvolk op te vangen, maar nu was het toch wel iets meer..

Was het mijn getaande lachende gelaat, mijn kloek gespierde benen of mijn gehele sportieve voorkomen?

Kilometerslang werd ik vriendelijk toegeknikt, nagekeken..nog net niet gefloten, enfin, wat kon ik eraan doen?

Ik genoot  dan maar van de ongewone en onverwachte belangstelling en aandacht en blikken.

Halverwege moest het zijn, viel me plots iets op. Dank, o illustere oplettendheid en alertheid, zo eigen aan ons uitstervend beroep. Een frisse wind streelde mijn benen, vooral het linkerbeen tot aan de bil, zalig. De bil wacht eens, een zorgvuldig nader onderzoek leverde een onthutsend resultaat: er zat een scheurtje in mijn short.          En niet zo Hollands zuinig ook, jammergenoeg.  31,2 cm om precies te zijn. Nou ja, van net onder het riempje tot net boven de onderrand. Finaal opengeritst. Mijn vrolijk gekleurd onderbroekje zag lachend het daglicht, werd dus ook gezien en verklaarde veel natuurlijk.

In dergelijke hopeloze situaties is het belangrijk boelkloedig te blijven terwijl het brein koortsachtig een oplossing zoekt. Een reserveshort? Niet bij. Naaisetje? Thuis vergeten. Dus om onze fatsoenlijke noorderburen niet verder te choqueren zat er niets anders op dan van zodra er enige beweging van medemensen op de radar verscheen de struiken in te duiken. Of fluitend met de linkerkant tegen een boom te leunen en heel nonchalant in de verte te staren. Het lukte! Niemand keurde me nog een blik waardig. Dit was goed, het hoort zo! Als verslachschrijver moet je immers niet opvallen, kunnen opgaan in de massa, nou ja, het decor in dit geval. Het feit dat ik anderhalf uur later dan voorzien aankwam moest ik erbij nemen: de veelvuldige haltes lagen daar aan de basis van. Uitgedroogd was ik wel, alle terrasjes moest ik noodgedwongen voorbijkoersen.

Toch had deze mooie dag nog een verrassing voor mij in petto: in de auto voel ik opeens een prik en nog een, ter hoogte van de laagste ruggenwervels. Potdorie, wat nu?

Al rijdend trek ik dat short uit, had toch niet zoveel meer om het lijf, en zit daar wel een kwaadaardig insect boos naar mij te kijken. Vermorzeld heb ik het, verplet.

Na een blik in de achteruitkijkspiegel bleek wel aan de lengte van de file, dat ik ernstig aan snelheid had ingeboet. Een hele rij geduldig toeterende auto’s maakten mij erop attent dat de limiet 100 was en geen 10. Ik heb natuurlijk direct laten zien dat ik die laatste 0 ook had gezien. Bijna gedaan, ik stel uw geduld wel erg op prijs, waardige lezer.

Thuisgekomen was de laatste opdracht de afstand van anderhalve meter te overbruggen vanuit de auto naar de voordeur. Ik zat dus wel, de attente lezer heeft er geen tekeningetje voor nodig, in mijn onderbroek. Dus..sleutel voordeur in aanslag, niemand te zien, links, rechts, achter..Jump! NU! Staat opeens mijn vriendelijke buur 2 huizen verderop glimlachend op van achter zijn rozenstruik..perfecte timing! Zou hij ook?

Een collega zijn? Wellicht zit hij nu ook ijverig te tikken..

In alle geval..een geslaagde dag!

 

_________________________________________________________________

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s