Tachtste: Oranje boven?

Tachtste: Oranje boven?

 

Of waar er iets schort. Gezonde nieuwsgierigheid is een grote kwaliteit van een verslachschrijver. Maar er zijn grenzen, letterlijk en figuurlijk. Dat mocht ik vandaag ondervinden.

Gezien het weer goed was en de Zwinroute me al lang toewenkte, gecombineerd met de voetbalwedstrijd Nederland-Uruguay, dacht ik ‘ laat ik maar eens het nuttige aan het aangename koppelen’. Het aangename is wel het fietsen welteverstaan. Het nuttige is nog steeds het doorgeven van informatie aan het nageslacht om zo beter de aard en het reilen en zeilen van de menselijke ziel te begrijpen. De manselijke ziel zou ik beter zeggen. De fietstocht startte zalig, niet te warm niet te koud. Her en der een oranje vlaggetje dat mij aan mijn wachtende taak herinnerde, daar niet van.

Rond 16u viel er een opvallende sfeer waar te nemen, het werd vrij stil rondom, het strand werd verlaten dus haastte ik mij ook weer op de fiets. In Cadzand kocht ik nog snel een oranje T-shirt en een bijpassend petje. De onderbroekjes, kousen en oorbellen heb ik genegeerd. Men mag zich niet té sterk laten gaan als verslachschrijver. Niet opvallen is toch steeds sterk aan te raden. Vandaar ook deze kleine aankopen. Niets is verontrustender dan in een paars-witte outfit tussen al dat oranje te lopen. Je krijgt geen contact met het plaatselijke gebeuren, men bekijkt je argwanend en je krijgt niet de gewenste informatie. Gewapend met de pet op werd ik reeds langs alle kanten begroet en aangemoedigd. Ik waande mij zelfs even Joop Zoetemelk, niettegenstaande mijn rustige slakkengangetje. Omdat ik veel te vroeg op mijn eindbestemming( Sluis) zou aankomen gunde ik mij in Zuidzande nog een laatste stop. Het was hallucinant. De route die ik vrij goed ken lag er verlaten bij, desolaat… 18u, nog 2u30 voor de aftrap. De behulpzame dienster fluisterde me in het oor dat men zich aan het voorbereiden was. Men was aan het eten, de oranje attributen aan het ophangen en het Heineken koel aan het zetten.

Nou..vroeg begonnen is half gewonnen is ook een strategie.  Half zeven de eerste supporter, volledig in het oranje, met narrenkap en belletjes verschijnt op het toneel  en bestelt… een bakkie koffie. Veilig. Kwestie van wakker te blijven bij dat saaie Hollandse spel denk ik stil. Anderen druppelen toe en drinken ook aais tie en jus dorange. Ik steek mijn duim eens op en rond de volgende 10 km af. Voor ik in Sluis aankom duik ik nog even in de bosjes om mijn T-shirt met de juiste kleur aan te trekken. Zeer eigenaardig! Waar ik stond waren koeien te zien en geiten. In plaats van te loeien en te blaten maakten ze Vuvuzela geluid. Hoog en laag! Wat ze een beest niet allemaal kunnen leren! Enfin, ik bol Sluis binnen en hoor het getoeter reeds van ver. Moeder eend in de omwalling scharrelt haar kroost bijeen om veiliger oorden op te zoeken. Ik hoop dat het jonge volk niet naar het scherm moest kijken!

Sluis. Ik herken je niet meer.. Meestal geraak je er met de fiets niet door van het volk.

Had ik vandaag op een tank gereden dan was ik er schietend zo doorgedenderd zonder een levende ziel te raken..zonder opgemerkt te worden zelfs!

In een zijstraat zie ik een tiental oranje T-shirts schichtig in een richting lopen en op een veilige afstand volg ik hen. Na enkele minuten waarin de straten steeds meer oranje kleurden( gelukkig liet ik die oranjeglazen zonnebril liggen) komen we op een oorverdovend plein. Hier geen bakskes of aistie. Bier vloeit rijkelijk en na veel gedrum geraak ik aan een tent waar ik na lang zoeken een laken ontwaar. Een gekreukte doek, niet erg proper, of zijn dat reeds beelden? Daarop is eigenlijk zogoed als niets te zien. Teleurgesteld trek ik het centrum in. 3 plaatsen waar je op groot HD-scherm de feiten zal kunnen volgen. In detail. Pittigste detail is dat ik nooit een scherm heb gezien.

Rijen van ruim 30 dik verhinderden elk zicht. Ik heb nochtans ernstig geprobeerd. Je had een ladder nodig om ook maar een glimp te zien. Ik probeerde nog op een stoel te staan, maar deze was te wankel en ik ben niet verzekerd. Tussen al het gebrul en gevuvuzela hoorde ik enkele klanken van het ‘Wilhelmus’. Ze zouden beginnen. Ik raakte in paniek. Wou het beeld zien én de reactie van het publiek. Na 15 min levensgevaarlijk kruip- en sluipwerk was het duidelijk: meer dan de ruggen en pruiken zou ik niet zien. Meer dan het gebral en gevuvuzela zou ik niet horen. Ik beschouwde mijn werk als beëindigd. Wat een afgang. Enigszins teleurgesteld dat het zo snel voorbij was, maar toch voldaan dat ik deze nuttige informatie aan de overlevenden nog kan doorgeven verliet ik Sluis. 20 eenden zaten stil midden op de weg langs het water te mediteren. Meestal zijn hen het toch die snateren, niet?

De boer haalde zijn vuvuzela’s al van het veld. Ik reed door de verlaten straten tot aan de wagen en tot aan de Belgische grens reed ik links van de baan. Zo had ik ook wat pret.

Thuisgekomen in alle rust de 2e helft nog gezien, met een goede Vlaamse trappist.

Er zijn grenzen, al liggen die niet altijd zo heel ver.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s