’t Vijftienste. Het groot wiskundig talent.

Onlangs, tot mijn grote verbazing, ontdekte ik een mij ongekende karaktertrek. Alweer lag nauwkeurige, oplettende observatie, ditmaal van mezelf, aan de basis. Ik ben namelijk gezegend met een prachtig bloeiende rozenstruik die jaar na jaar mijn gevel verder inpalmt en opfleurt met ontelbare rozen. Ontelbaar dacht u? Hier werd mijn trots hard geraakt en een numerieke bevlogenheid nam ongewild bezit van mij. Mij was geleerd uitgebloeide rozenknoppen te snoeien en voor ik het wist, begon ik ze te tellen. Hedentendage staat de teller op 992, en ja het magische getal 1.000 zal ongetwijfeld worden overschreden, weest u gerust. Ik hoop hartsgrondelijk dat niemand dit als een ziekte wil beschouwen of er een Latijnse naam probeert op te kleven. Getallen fascineren mij, punt. Hebt u dat ook? 56.056 op de teller van je wagen, 56.789 voelen naderen? Met de fiets ben ik zo goed als op 5.432 geraakt, nog even doorbijten, dan op naar 5.555..spannend toch? Maakt u zich geen zorgen, het zijn slechts onschuldige bijwerkingen van een alertheid, eigen aan de leeftijd. Getallen hebben de mensheid toch steeds gefascineerd, de puurheid van hun onbetwistbare logica? Fibonacci, Pythagoras, priemgetallen, Pascal… getallensymboliek bij Bach.. de lijst is lang, ik kan ze niet tellen. En dan te bedenken, met een vreemd weemoedig verdriet in mijn hart, dat we in een tijdperk terecht kwamen waar de 1 en de 0 de scepter zwaaien! Wat een beperking van de menselijke fantasie, wat een beknotting van de vrije geest!

Dus..telt u rustig, onbezorgd, eens wat u maar wil, punten, geld, dagen, jaren, niemand heeft er last van…ik ga rozengeur opsnuiven.

Advertenties