Tfijfde: de Waternymfen

Tfijfde: de Waternymfen (watergymastiekles)

 

 

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, zegt men..dat is ook zo, en als bescheiden schrijver van deze verslachjes heb ik dat ook aan den lijve ondervonden! Het is als maanden geleden dat ook nog maar de geringste vonk om iets aan het papier toe te vertrouwen opdook, en plots, in alle helderheid, back in the game! Het overkwam me in Duitsland, na enkele dagen van wandelen en fietsen vond ik het nuttig eens, in een naburig, door de reisoperator als zwemparadijs omschreven zwembad, mijn nuttig drijfvermogen te gaan uittesten. Daar het buiten wat onweerachtig was en men uit spaarzaamheid de lichten uitliet, was het nogal verwarrend om te zien wat, en wie, nu allemaal aanwezig was. Ik begon dus met lange tanden, wat baantjes te trekken, zoals dat heet en moest af en toe een hindernis in de vorm van enkele goedgevulde dames van vergevorderde leeftijd te ontwijken. Toen mijn ogen een beetje aan de duisternis waren gewend geraakt, merkte ik op dat de gemiddelde leeftijd van de aanwezigen minstens 72 jaar moest zijn, en mijn gezwinde arm en beenbewegingen verstoorden danig het rustige water en vele gezellige gesprekjes. Daar 1 dame, rond de 50, en heel wat slanker,  blijkbaar dezelfde mening als ik was toegedaan en rustig baantjes trok, vond ik het een goed idee en bovendien een goed gezelschap om achter, naast en voor haar, zo onopvallend mogelijk op en neer te zwemmen..na een goed halfuurtje was, zonder ik er erg in had gehad, het zwembad veranderd in een soort marktplaats, gezien de vormen van de aanwezigen waande ik mij aan de Nijl. Het zwemmen had nu meer weg van een slalom en het was meer een behendigheidstest van’ waar is nu de doorgang’ geworden.

Tot plots een superslanke verschijning zich aan onze ogen openbaarde, bewapend met een cassettespelertje…dit ging de verkeerde richting uit.. ik schoof even beleefd naar de kant om het verdere verloop te beobachten.  Een 25-tal dames en 2 heren keken met gemengde gevoelens naar de sportieve verschijning, in zwarte legging met een wit nauwsluitend topje. Een van de leerlingen in deze outfit..ging mijn verbeelding net te boven. De muziek ging van start en ook de hand- been en rompbewegingen volgden elkaar nuttig op. Het sierlijk gespring en gekronkel van de lesgeefster werd op karikaturale wijze ‘ geïmiteerd’ in het zwembad. Het leek er zelfs van verre, en ik stond er dicht bij, niet op! Mijn collega- baantjeszwemster trok zich echter niets aan van deze gebeurtenissen en ik, domweg, volgde haar voorbeeld en bleef stompzinnig lengtes verorberen. Telkens we de groep passeerden kon ik het niet laten, als een duiker die de onderwaterfauna bestudeerd, een blik naar links te gooien en al de krioelende onderdelen te bekijken. Daar dit schouwspel weinig verhevens had, besloot ik maar het bubbelbad eens aus te probieren. De klanken van ‘Soleil soleil’ en ‘Oh, Camps Elysées’ golfden samen met de watergolven uit het zwembad. Toen ik een 15 tal minuten later aanhoudend gegiechel hoorde, kon ik de ongezonde nieuwsgierigheid, eigen aan een schrijver, niet langer bedwingen en ik wandelde op onschuldig, slenterende wijze in de richting van het aanzwellende geluid. Ik moest 2 keer kijken en 3 keer slikken om het schouwspel tot mij te laten doordringen. Elke deelnemer had een kleurig uitsteeksel voor en achter zich, en zo stapten ze, carrouselgewijze,  parmhartig rond. Het duurde even voor ik door had dat het een soort gummi buis was die iedereen tussen de benen had gestoken, wat daar het nut van was durfde ik niet bevroeden..en ik durfde het ook niet echt gaan vragen, de hilariteit was zo groot, het was voor iedereen, behalve ikzelf natuurlijk, duidelijk wat daar nu zo prettig aan was. Net toen ik al mijn moed had verzameld om boven de muziek en het gegiechel om wat erklärung zum bitten, werd alles me duidelijk. De ene heer, een flinke veertiger, liep daar ook zo, belachelijk zicht..hij had het voorste gedeelde van zijn ‘buis’ in verhouding veel te lang gemaakt, en achteraan zagen we net een konijnenstaartje..dat zal het natuurlijk geweest zijn….geen gevoel voor verhoudingen…bovendien was hij daar precies ook nog trots op, hij liep daar als een pauw…de onwetende.  Gelukkig gestemd daar ook dit mysterie doorgrond en begrepen was, verliet ik dit pand van verderf en stapte richting douches om alles maar eens grondig van mij af te spoelen.. Een zwemparadijs..zum wohl..dat met die buis zal ik ook wel eens ten gepasten tijde ausprobieren, als het bij ons eens geheel donker in het zwembad is..

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s