’t waalfde. De postduif.

’t Twaalfde. De postduif.

 

Het is een goed bewaard geheim, laat het dus tussen ons blijven. Toch wil ik hier in besloten kring , onder vrienden , deze ervaring intiem met u delen.

Het is in de buurt gelukkig nog niemand erg opgevallen, maar in deze digitale mailtijd , schrijf ik al eens meer een niet virtueel kaartje naar een willekeurig adres. De achterliggende gedachte hebt u, aandachtige lezer, reeds begrepen. Toch ben ik u enige verklaring schuldig en zal u zien dat zelfs een nuchter verslachschrijver niet van warmere emoties gespaard blijft.

Toen ik in de kerstperiode enkele postzegels wou kopen om enkele oude kaartjes naar nog oudere familieleden te sturen, kwam ik niets vermoedend in een lange rij wachtenden te staan die ook nog kaartjes op zolder ontdekten. Plots stond ik oog in oog met de postdame achter het loket. Hebt u dat soms ook? Zo het gevoel plots in het zonlicht te staan, op een vredige plaats waar alles sereen rustig is?

Met dit verwarrende gevoel werd ik geconfronteerd. Op vriendelijke zeer geduldige wijze werd ik door alle mogelijkheden geloodst. Per 10 was het goedkoper, een mooie afbeelding kon ook. Deze rondleiding kon niet uitgebreid genoeg zijn voor mij en ik nam me al voor mij snel van een nieuwe voorraad kaartjes te voorzien. Helaas, druk bezig zijnde, tot mijn eerlijke schaamte, ben ik zulks vergeten te doen. Tot een onverwacht bericht ik mijn brievenbus mij uitnodigde een “aangetekende zending” te komen ophalen op het kantoor. Een teken uit de hemel? Ik moest wel nog een lange dag wachten. Toen ik aankwam stonden al 2 mensen voor mij te schuiven. Uitzonderlijk voor mijn manier van doen, liet ik 3 andere klanten galant voorgaan om nog even langer over de schouders een glimp te kunnen ontvangen en mijn niet zo nuchtere waarneming nog wat te prolongeren. Met een eindeloze zachtaardigheid, een peilloos geduld en een hartverwarmende glimlach werd mij een brief van de belastingdienst overhandigd. Nooit deed een brief, zeker van deze instantie, mij meer plezier. Ik zie al reikhalzend naar een volgende aanslag uit.

In alle geval, postzegels koop ik nu per stuk. Het is iets duurder, dat is waar, maar..u begrijpt het wel. Postpakjes, gevuld met lucht, stuur ik nu her en der naar verwonderde familieleden. Wat doe je eraan?

Het nuchter waarnemen kan dus ook omslaan in een overweldigend ervaren. Het fijne is dat je nooit weet wanneer dit zal gebeuren.

Zal ik dit verslachje ook op de blog zetten? Of post ik het naar ieder van u afzonderlijk? Aangetekend natuurlijk, dan moet u ook even langs om de toets der werkelijkheid te doorstaan.

Wat mij vooral bijblijft is het grote respect dat ik voor zovele mensen voel, die vriendelijk de grote, soms ongeduldige rijen, te woord staan en met engelengeduld helpen. Respect en dank!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s