TAGORE. Bondig- krachtig.

TAGORE.

 

 

 

Uw roep, vrije vogel, bereikt mijn nachtelijk nest

En mijn sluimerzware vleugels dromen van een reis

Naar het licht boven de wolken.

 

 

Met zijn nieuwsgierige blikken jaagt de dag

De sterren op de vlucht.

 

 

Er komen gedachten bij mij op,

die niet in woorden zijn te vangen.

Zij strijken neer op mijn liederen en dansen.

 

 

Mijn innerlijke wereld, afgerond tot een vrucht,

gerijpt in vreugde en smart,

zal neervallen in de duisternis van de moederbodem

tot een nieuw creatief ontwaken.

 

 

De wijze weet hoe te onderwijzen,

de dwaas hoe te slaan.

 

 

Misschien glimlacht de wassende maan ongelovig

wanneer haar beduid wordt dat zij een fragment is

dat op voltooiing wacht.

 

 

De boom draagt zijn duizend jaar

als één groot majestueus ogenblik.

 

 

Uw glimlach, mijn Liefste,

gelijk de geur van een  vreemde bloem,

is eenvoudig en onverklaarbaar.

 

 

De waarheid bemint haar grenzen,

want daar ontmoet zij het schone.

 

 

Mijn werk wordt met dagloon betaald;

ik wacht op mijn uiteindelijke waardering in liefde.

 

 

Schoonheid weet te zeggen:” Genoeg”

Barbarisme roept om steeds meer.

 

 

Ik ben in staat mijn God lief te hebben,

omdat Hij mij vrijlaat hem te loochenen.

 

 

 

Het onderdanige penseel beknot de waarheid,

zich voegend naar het doek, dat te klein is.

 

 

Het voordeel glimlacht tegen de goedheid

als het goede voordelig is.

 

 

Opzwellend van trots twijfelt de waterbel

aan de waarheid der zee,

lacht en barst in leegte uiteen.

 

 

Mijn wolken, treurend in het donker,

vergeten dat zij het zelf zijn,

die de zon verborgen hebben.

 

 

Ik kwam u een bloem aanbieden,

maar gij moet mijn gehele tuin hebben,-

hij is de uwe.

 

 

Ofschoon de doorn aan uw bloem mij prikte

o schoonheid,

ben ik U dankbaar.

 

 

De wereld weet dat de weinigen meer zijn dan de velen.

 

 

Laat mijn liefde je niet tot last zijn, mijn vriendin,

weet dat ze zichzelf genoeg is.

 

 

Verloren gedachten uit verlaten bijenkorven van alle tijden

zwermen in de lucht, zoemen rond mijn hart en zoeken mijn stem.

 

 

Ge leeft eenzaam en onbeloond

omdat ze beducht zijn voor uw grote waarde.

 

 

Mijn liefde van vandaag vindt geen tehuis in het nest

dat door mijn liefde van gisteren verlaten werd.

 

 

Gij zijt uit mijn bereik verdwenen,

een onaanraakbaar waarmerk achterlatend

in het blauw van de hemel,

een onzichtbaar beeld in de wind,

die zich roert tussen de schaduwen.

 

 

Ik laat geen vleugelspoor na in de lucht

maar ik ben blij want ik heb mijn vlucht gehad.

 

 

Uw achteloze gaven van het ogenblik,

gelijk meteoren in een najaarsnacht,

vatten vlam in het diepst van mijn wezen.

 

 

De lente aarzelt aan de deur van de winter,

maar de mangobloesem rent, voor het zijn tijd is,

op haar af, zijn ondergang tegemoet.

 

 

De twee gescheiden oevers vermengen hun stemmen

in een lied van onpeilbare droefheid.

 

 

De plompheid van het geweld vernielt de sleutel

en gebruikt het pikhouweel.

 

 

De geboorte leidt uit het mysterie van de nacht

tot het grotere mysterie van de dag.

 

 

Deze papieren bootjes zijn bedoeld

om op de korte golfslag der uren te dansen

en geen enkele bestemming te bereiken.

 

 

De zee van gevaar, twijfel en ontkenning

rondom ’s mensen kleine eiland van zekerheid

daagt hem uit het onbekende te tarten.

 

 

De last van mijn zelf wordt verlicht

als ik om mezelf lach.

 

 

De wind blaast uit de hemel,

het anker grijpt wanhopig in de modder,

en mijn boot slaat met zijn borst tegen de ketting.

 

 

De sterren drommen rondom de maagdelijke nacht

in stomme ontzetting om haar eenzaamheid,

die eeuwig onaanraakbaar blijft.

 

 

De lamp wacht na de lange dag van verwaarlozing

op de kus van de vlam bij avond.

 

 

De bloem die een eenling is

behoeft de doorns niet te benijden,

die talloos zijn.

 

 

 

 

 

 

Die spier die aan zijn wijsheid twijfelt

smoort de stem die schreeuwen wil.

 

 

Mijn bloem, zoek je paradijs niet

in het knoopsgat van een dwaas.

 

 

Het meer ligt laag bij de heuvel,

een schreiend smeken om liefde

aan de voet van het onverzettelijke.

 

 

Het licht vindt zijn rijkdom aan kleuren

door de tegenstand der wolken.

 

 

In de berg stijgt de stilte op

Om zijn eigen hoogte te verkennen;

In het meer staat de beweging stil

Om haar eigen diepte te beschouwen.

 

 

Laat mijn naam weg van het geschenk

als hij te zwaar drukt,

doch behoud mijn lied.

 

 

Uit de plechtige somberheid van de tempel

rennen kinderen naar buiten

om in het stof te gaan zitten.

God ziet hen spelen en vergeet de priester.

 

 

Mijn invallen zijn vuurvliegen

stippen van levend licht,

twinkelend in het donker.

 

 

De stem der viooltjes langs de wegkant,

aan welke de blik achtloos voorbijgaat,

Murmelt in deze vluchtige regels.

 

 

In de dommelende donkere grotten van de geest

Bouwen  dromen hun nesten met brokstukken,

Die de karavaan des daags heeft laten vallen.

 

 

Ik liet mijn liederen achter

voor de bloesems van de eeuwig weerkerende kamperfoelie

en de vreugde van de wind uit het zuiden.

 

 

 

 

 

 

Mijn liederen moeten ervan zingen

dat ik Uw zingen heb liefgehad.

 

 

Als de stem van de Zwijger mijn woorden aanroert

ken ik hem

en daardoor ken ik mezelf.

 

 

Mijn laatste groet is voor hen,

die mij in mijn onvolmaaktheid kenden

en mij liefhadden.

 

 

Het geschenk der liefde kan niet gegeven worden,

het wacht erop aangenomen te worden.

 

 

Als de dood komt en mij toefluistert:

“ Je dagen zijn geteld”

laat ik hem dan zeggen:

“ Ik heb geleefd in liefde en niet alleen in de tijd”

Hij zal vragen:” Zullen je liederen blijven?”

Ik zal zeggen: “ Ik weet het niet, maar dit weet ik:

vaak wanneer ik zong vond ik mijn eeuwigheid.

 

 

“ Laat ik mijn lamp aansteken,”

zegt de ster,

“ en in het midden laten

of het zal helpen de duisternis te verdrijven.”

 

 

Moge ik voor het einde van mijn reis

binnen mijzelf bereiken

de één die het al is,

en de buitenste schil

weg laten drijven met de vloed, die de menigte is,

op de stroom van toeval en verandering.

 

 

Aan beide oevers laait de passie van het hart;

In het midden van de zee, gezangen van diepe smart.

 

 

 

 

Advertenties

2 gedachten over “TAGORE. Bondig- krachtig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s