55 Zeventientjes. Mijn hartebankjes.

55 haiku’s. Ook zeventientjes genoemd. 5-7-5

niet volgens de regels, maar vanuit het hart.

 

 

MIJN HARTEBANKJES

 

 

 

 

Op blote voeten

In de brandende woestijn

Ik sta bevroren

 

Een jaartje ouder

De lach in het ene oog

Troost het andere

 

Na onze doortocht

Beginnen de eenden weer

Met hùn gesnater

 

 

Door de wolkjes van

Mijn bevroren adem rilt

De opgaande zon

 

Uit het diepe niets

Groeit een woeste, witte golf

En verdwijnt in ’t niets

 

Begin en einde..

Het sneeuwvlokje landt precies

In mijn open mond

 

Op de achterkant

Van een trieste rouwbrief een

Kindertekening

 

Zingende wielen

Zij vinden vrolijk hun weg

En ik verlies hem

 

Het landschap schuift langs

Kilometerverhalen

Vergezellen ons

 

Al fietsend met haar..

Ondanks het plan verlies ik

Soms de pedalen

 

Eind januari;

Droog, vergeten in een hoek

Drie dennennaalden

 

 

 

Sommige haiku’s

Bewijzen een meesterschap

In de wiskunde

 

Complete chaos

Zelfs de therapeut zit met

Een schaal op zijn hoofd

 

Tussen wit en zwart

Huppelen ze heen en weer

Vaardige vingers

 

Zeer complex is hij

Vandaar zijn stille liefde

Voor kleine schelpjes

 

Valentijntjesdag..

De ene krijgt een geschenk

De ander zijn hart

 

Ongenaakbaar hoog

In bonte kleuren getooid..

Drie luchtballonnen

 

Onbezorgd gejoel

En veel kaboutermutsjes…

De kleuters in ’t bas

 

Kleine monstertjes

Vermomd als boskabouters;

Het kleuterklasje..

 

Zonnebloemblaadjes..

Driehonderdvijenzestig,

Één voor elke dag

 

 

Die aparte blik

Raakte mijn hart, even maar,

En ging nooit meer weg

 

Tienduizend stappen,

Een zon boven mij, en een

Véél dichter, naast mij

 

Toen we weggingen

Hadden enkel de bloemen

Nog dezelfde kleur

 

Na zo veel dagen

Zwerf ik nog steeds verloren

In die grote ogen

 

Waar voorgaande steeds de voorgeschreven structuur 3-5-3 respecteerden, zal ik mij vanaf nu minder strikt binden. Het tellen is erg vermoeiend. De kracht van de 3 lijntjes, de gecondenseerde essentie,daar gaan we voor. Sorry voor de wiskundigen..

 

Ik

Dieper

Dieperik

 

Heel ongebonden

Toch met alles verbonden

Ik, woeste wildeman

 

Slechts een ruitdikte

Lijkt de zieken te scheiden

Van de buitenwereld

 

Een lachende geit

Een kopballend zeepaardje..

Schuivende wolken

 

Psychologietest..

Binnen, studentengezwets,

Buiten vogelzang

 

Psychologieproef:

Binnenwordt alles verklaard,

De vogels juichen

 

 

 

Het wierookstaafje;

Zijn verwoed pogen ten spijt

Bleef mijn geest helder

 

Samen met de geur

Van de staafjes trekken mijn gedachten

De  wijde wereld in

 

De wierookstaafjes

Bidden even intens

Als mijn brandend gemoed

 

 

Innig beschroomd

Raakt zijn ene vingertop

De traan op haar wang

 

 

Die vonk van herkenning

In een flits was ze mij voorbij

En laat mij niet meer los

 

 

Tot diep in de ziel

Één blik in al die drukte.

Alles wisten we toen..

 

Na de “tête à tête”

Zaten ze beiden geplaagd

Met felle hoofdpijn

 

Hij heeft er maar één

Anders was hij het niet meer

De witte eenhoorn

 

Dan zotte masker

Wat daarachter schuilging

Moet wel heel pijnlijk geweest zijn

 

Toon wat ik niet zie

Fluister wat ik niet hoor

Laat mij ervaren wat ik nog niet voel

 

Van op de fiets

Van op de terrasjes

Vanuit het hart

 

Het grootse ligt voor het rapen

Enkel wie zich wil bukken

Zal het in handen hebben

 

Haal mij onderuit

Keer mij binnenstebuiten

Heel mij, maak mij heel.

 

 

 

Weeral een dag voorbij

Alweer zeggen de sterren

Dat ik er nog niet ben

 

Het kan zo mooi

Het is zo eenvoudig

Waarom is het zo pijnlijk?

 

Het einde is soms

Zo dichtbij dat het een begin

Lijkt te zijn

 

Zweven is best leuk

Jammer dat het landen

Soms nogal pijnlijk is

 

De strop rond de hals

Het water aan de lippen

De glimlach in ’t hart

 

Roodbruine vleugels

Op bruirode bladeren

Verdwaalde vlinder

 

De vallende ster

Hoeveel wensen neemt zij mee

Aan haar lange staart?

 

De zwiepende schroef

Slaat de luie nevel uit

Het slapende water

 

Steeds, in elk afscheid

Zit de kern van het weerzien

Wachtend besloten

 

 

Slechtgehumeurd, bah,

Zelfs de mussen vluchten

Kwetterend van mij weg

 

Stilaan ruimen de

Oude zorgenrimpels plaats

Voor lachrimpels

 

 

 

Trots, ongebonden

Tussen rood-bruine broeders

één knalgele boom

2 gedachtes over “55 Zeventientjes. Mijn hartebankjes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s